interview met Anne Cambier

Het moet gezegd worden, het is een bijzonder concept: een voorstelling opbouwen rond de persoon van Marie-Antoinette van Versailles. Het is ongebruikelijk en dus origineel.

Inderdaad, een origineel maar ook uniek gebeuren, een wereldpremière. De muziek die we brengen werd door Marie-Antoinette zelf gespeeld, maar werd sindsdien nooit meer uitgevoerd en ook nooit uitgegeven.

Hoe bent u tot deze voorstelling gekomen? Welke weg ging eraan vooraf?

Ongeveer een jaar geleden begeleidde ik, als zangeres een examen te Utrecht. Kort daarna onderzochten we een stapel partituren voor sopraan en harp die net gevonden waren in een bibliotheek. De muziek sprak me onmiddellijk aan door de vele verrassende wendingen en door de kundige virtuositeit.

De muziek dateert uit de periode van Marie-Antoinette?

Meer nog, ze was ook aan haar opgedragen. Dat plaatste alles in een ander perspectief. Het was Luk [Luk Callens, echtgenoot van Anne Cambier] die met het idee kwam om aan de hand van de partituren een voorstelling met muziek en woord uit te werken rond Marie-Antoinette van Versailles.

En dat werd deze productie voor ING Bank Antwerpen?

De voorbije jaren kregen we verschillende keren de kans om de imposante zaal van het ING gebouw in Antwerpen te benutten. Een paar jaar geleden bracht ik er met het ensemble I Justiniani Songs van Purcell. Ramsey Nasr vertolkte Shakespeare en las voor uit eigen werk. Vorig jaar, tijdens het Mozartjaar 2006, bouwden we een voorstelling op rond Mozart, opnieuw een combinatie van woord en muziek, met fortepianist Jan Vermeulen en acteur Tom Van Bauwel.

Gaat het ook nu om een voorstelling waarin muziek afgewisseld wordt met verbale intermezzi?

Voor deze voorstelling dacht Luk meteen aan acteur Michaël Pas. Het was voor hem geen eenvoudige opgave. Het oorspronkelijke idee van Michaël was om de muziek in een fictief kader te plaatsen, maar uiteindelijk kozen we er toch voor, na vele gesprekken, om met historische documenten te werken. Michaël haalt anekdotes aan uit het leven van Marie-Antoinette en hij acteert brieven. Hij behoudt zijn eigen typische stijl en weet die moeiteloos in te passen in de achttiende-eeuwse context. Zijn verhaal, dat zowel ludiek als intriest is, ademt de sfeer van het achttiende-eeuwse Versailles.

De regie is in handen van Carl Ridders. In de goede handen van Carl Ridders, mag ik wel zeggen?

Zelfs zijn kleinste opmerkingen hadden een onwaarschijnlijke impact op het geheel. Door zijn toedoen kwam het theatergebeuren nog dichter bij het muzikale aspect te staan. Carl wist bovendien meteen hoe hij gebruik kon maken van de toch wel indrukwekkende locatie. We zijn ook heel dankbaar dat ING ons de kans gaf om op hun locatie zo’n productie op te zetten. Helaas is Carl vorig jaar aan een ernstige ziekte overleden.

Hinner en Boely zijn niet meteen de meest bekende componisten. Wat mogen we van hun muziek verwachten?

De muziek is toegankelijk en klinkt gemakkelijk in de oren. Haar onmiddellijke aanspreekbaarheid leidt echter niet tot directe voorspelbaarheid. De muziek heeft iets vanzelfsprekends, ze is bijna naïef te noemen. Bovendien blijf je als luisteraar geboeid door de knappe virtuositeit en de poëtische rijkdom van zowel de muziek als de teksten. De teksten op zich geven een treffend beeld van de periode van Marie-Antoinette: de ‘amours’ en ‘amants’ en de hele preutse pronkzucht van de hofhouding is nooit ver te zoeken. Hinner en Boely zijn dan misschien wel onbekende namen, hun liederen zijn eigenlijk aria’s uit opera’s van Grétry en Philidor, die Hinner en Boely voor sopraan en harp herwerkten.

Aan de voorstelling Marie-Antoinette ging een CD-opname vooraf. Er ging wat tijd over voor u, na uw vorige CD-opname van de Songs van Purcell, opnieuw besliste om muziek op te nemen?

Als het om een CD-opname gaat, heb ik een duidelijk concept nodig. Ik vond het belangrijk om met iets nieuws voor de dag te komen, iets niet alledaags dat nog niet herhaaldelijk opgenomen werd en niet in talloze uitvoeringen te verkrijgen is. Dat is ook de filosofie achter Catalpa, ons label. Wij zoeken niet enkel artistieke vrijheid, maar ook op zakelijk gebied blijven we graag onafhankelijk en op de hoogte: waar wordt de CD verspreid, welk vervolg wordt aan de opname gegeven, … Luk is in elk opzicht de bezieler geweest: niet alleen kwam het concept van hem, hij wist ons ook te overtuigen, stuurde bij, kwam met nieuwe ideeën, legde de contacten en leidde alles in goede banen.

Het is duidelijk dat bij deze productie meer komt kijken dan musiceren of acteren.

Het is een heel concept. We dragen tijdens de voorstelling juwelen die Ann Dierckx speciaal voor deze gelegenheid heeft ontworpen. Het kleed dat we dragen is een kopie van de kleren die de vrouwen van hogere stand droegen in de tijd van Marie-Antoinette. Lies Martens, die zich naast haar TV-carrière ook met bloemsierkunst bezighoudt, verzorgde de bloemstukken.

Het is een schitterend project waar ongetwijfeld nog een mooi vervolg aan komt. Anne Cambier, van harte veel succes!